Kartica sela:
Slatina (Bor) Slaćina [075]

(m. pl.) Slaćinaś • (f. pl.) Slaćinaśe • Centralni Vlasi • Munćeni • Narečje: subbanatsko
pi/pe/pĭe/pră/pă đi/đe/ďe/dă klańe/klaĭe ău/zău śe/će/če/ťe ź/đ/ď/ğ
pe đe ń z ś ź

SLATINA (1.116 st.), ratarsko (nekada stočarsko-ratarsko) seosko naselje (26,6% agrarnog st.) zbijenog tipa, na (237 m) obalama srednjeg toka Borske reke, leve pritoke Timoka, kojom otiču otpadne vode RTB "Bor", 12 km JI od Bora. Površina atara iznosi 3.857 ha. Osnovana je kao naselje razbijenog tipa, koje je kasnije preraslo u zbijeno (od početka XX v.). Deli se na šest "mala", Centar-selo, Centar, Srpsku, Cigansku (nekadašnji žitelji Cigani ili Romi pretopili su se u Vlahe), Borsku i Kosovsku (osnovali je Srbi sa Kosova krajem HVIII v.). Veđina porodica ima kuće na "salašima" - sezonskim stanovima, u kojima žive preko leta. Formirana je na mestu sa značajnim arheološkim nalazima (bakarne sekire, od kojih se jedna - neolitska krstasta sekira čuva u Prirodnjačkom muzeju u Beču, ključ - trag stare rudarske ili metalurške delatnosti i dr.). Pominje se u XV v. pod nazivima, Zlatina (Zlatna), Gornja, Donja i Karadža Slatina, a na austrijskoj karti iz 1718. ucrtana je pod sadašnjim imenom. Tokom turske vladavine bila je sedište turskog age. St. je vlaško i srpsko (slavi Sv. Petku, Veliku Gospojinu, Mitrovdan, Sv. Đorđa, Sv. Arhangela i Sv. Nikolu; vašari - 1. maj i 28. avgust), starinačko i doseljeno sa Kosova, iz Crne Gore i okolnih sela. Indeks demografskog starenja (is) kreće se u rasponu od 0,7 (1961) do 1,1 (1991). Pravoslavna crkva posvećena Uspenju Presvete Bogorodice podignuta je 1861. god. Vodovod dobija 1957. god. U prošlosti je selo bilo poznato po kiridžijama koji su transportovali koks od Vražogrnaca kod Zaječara do Bora. Ima četvororazrednu OŠ, dom kulture, biblioteku, bioskop, zdravstvenu stanicu, veterinarsku ambulantu, poštug, banku, Zemljoradničku zadrugu "Ratar" i dr. U ataru postoje naslage soli (koje je krajem XIX v. proučavao A. Brajthaupt, profesor minerologije Rudarske akademije u Frajbergu), kao i ležišta rude zlata, gvožđa i bakra.

• Izvor/Source: Geografska enciklopedija naselja Srbije / pod rukovodstvom Srboljuba Đ. Stamenkovića
Beograd : Geografski fakultet Univerziteta : Agena : Stručna knjiga, 2001, e.j. Slatina (Bor)
       
O poreklu stanovništva: (U pripremi!)
S T A T I S T I K A
1850.1) (Vlasi) 1866.2) (Vlasi) 1921. (Rumuni)3) 2011. (Vlasi)
Kuća Duša Svega Srba Vlaha % Vl. Svega Srba Rumuna % Rum. Svega Srba Vlaha % Vlaha Rumuna
202 1035 1215 10 1205 99.18 1413 1357 56 3.96 890 436 340 38.2 12

G E O G R A F I K A
Fizionomske karakteristike Nadmorska visina u m. Površina Tradicionalna
Tip Oblik Reljef Centar Visinski pojas ha privreda

GRAĐA U REČNIKU: Reči Narodna književnost Saradnici Kazivači Etnogr. oblast: Crna Reka

LEGENDA: = vlaško = Vlasi i povlašeni Srbi = mešovito = romska mahala = bajaško (Romi)
1) Prvi popis u Srbiji u kome se beleže Vlasi kao posebna etnička kategorija sproveden je 1850. godine. Broj njihovih "kuća" i "duša" obradio je i objavio Jovan Gavrilović, vidi Гласник Друштва србске словесности, св. 4, Београд, 1852
2) Broj Vlaha na popisu iz 1866. obradio i objavio statističar Vladiomir Jakšić, u delu:  В. Якшич, О племенном составе населенiя в Княжестве сербском, Типографiя Майкова, С. Петербург, 1872
3) Od Berlinskog kongresa (1878. g.) do kraja II sv. rata, sve administracije Srbije, Kraljevine SHS i Jugoslavije, smatrale su Vlahe Rumunima, i tako su ih tretirale u svojim zvaničnim državnim popisima!
Broj pogleda : 270

aa
  
ăă
  
bb
  
țț
  
čč
  
ćć
  
dd
  
  
ğğ
  
đđ
  
ďď
  
ee
  
ff
  
gg
  
hh
  
ii
  
îî
  
ĭĭ
  
kk
  
ll
  
ļļ
  
mm
  
nn
  
ńń
  
oo
  
pp
  
rr
  
ss
  
șș
  
śś
  
tt
  
ťť
  
uu
  
vv
  
zz
  
žž
  
źź